Dlaczego wzory się różnią

Nie ma jednej idealnej wagi. Najpopularniejsze wzory to proste dopasowane do danych populacyjnych: Devine (1974) powstał do dawkowania leków, Robinson i Miller (1983) skalibrowali go na nowszych danych, a Hamwi (1964) był praktyczną regułą dietetyków. Wzór Lorentza, popularny w Europie, wychodzi od wzrostu w centymetrach minus 100.

Dla mężczyzny o wzroście 180 cm wzory dają około 72–78 kg, podczas gdy zdrowy zakres BMI to 60–81 kg. Wykres pokazuje wszystko na jednej skali: wzory niemal zawsze mieszczą się w zdrowym zakresie, który pozostaje solidniejszym odniesieniem.

Poniżej około 152 cm wzory oparte na calach stają się ekstrapolacjami i nie są pokazywane. Żaden nie uwzględnia budowy ciała, masy mięśniowej ani wieku.

Częste błędy

  • Traktowanie jednej liczby jako dokładnego celu zamiast zakresu.
  • Stosowanie wzoru dla mężczyzn u kobiety: przy tym samym wzroście wartości dla kobiet są niższe.
  • Pomijanie budowy ciała: osoba bardzo umięśniona może być zdrowa powyżej wartości ze wzorów.

Najczęstsze pytania

Który wzór na idealną wagę jest najdokładniejszy?

Żaden nie pasuje do wszystkich: to średnie. Robinson i Miller są najnowsze; realistyczny zakres daje zdrowe BMI.

Jak obliczyć idealną wagę wzorem Lorentza?

Mężczyzna: wzrost − 100 − (wzrost − 150)/4. Kobieta: wzrost − 100 − (wzrost − 150)/2, wzrost w centymetrach.

Czy idealna waga zmienia się z wiekiem?

Wzory nie uwzględniają wieku, ale skład ciała zmienia się z latami: dlatego zdrowy zakres BMI jest bardziej elastycznym odniesieniem.

Jak działa to obliczenie

Przy h calach powyżej 60: Devine 50 + 2,3·h (kobiety 45,5); Robinson 52 + 1,9·h (49 + 1,7·h); Miller 56,2 + 1,41·h (53,1 + 1,36·h); Hamwi 48 + 2,7·h (45,5 + 2,2·h), w kilogramach. Lorentz: W − 100 − (W − 150)/4 dla mężczyzn i /2 dla kobiet, W w centymetrach. Zdrowy zakres: BMI od 18,5 do 24,9.